پروندهٔ محوطه
نکا و بهشهر، مازندران
بر اساس دادههای حاصل از کاوشهای باستانشناسی و گاهنگاری مطلق، این محوطه دارای لایههایی از دورههای مس و سنگ (بهصورت نابرجا)، عصر مفرغ و عصر آهن است. گوهرتپه در عصر مفرغ میانی به بیشترین وسعت خود رسید و در طول زمان تدریجاً از گستره آن کاسته شد.
زمان کاوش
۱۳۸۱ هجری شمسی
موقعیت
نکا و بهشهر، مازندران
بازدید حضوری
دارد
پیشینه کاوش: کاوشهای باستانشناختی در گوهرتپه از سال ۱۳۸۱ آغاز شد و طی ده فصل ادامه یافت (پیلر و همکاران، ۲۰۰۹). در جریان این کاوشها، تدفینهای متعددی شناسایی شد که بهلحاظ نوع گورآوندها با گورستانهایی چون پرخای در ترکمنستان و حصار IIIB و IIIC (اواخر هزاره سوم تا اوایل هزاره دوم ق.م) قابل مقایسهاند. توضیح محوطه: تدفینها و گورآوندها: در گوهرتپه مجموعهای از تدفینهای باستانی با آثاری از دوره مفرغ و آهن یافت شده است. گورآوندهای همراه با تدفینها شامل جنگافزارهای مفرغی و آهنی نظیر سرنیزه و خنجر، همچنین اشیاء تزیینی مانند آویز، گردنبند، دستبند و مهرههای سنگی هستند. ابزارهای سنگی و کاربردهای روزمره: در این محوطه ابزارهای سنگی متعددی مانند تیغهها، تراشهها، هاونهای سنگی و سایر ابزار ساختهشده از چرت و فلینت کشف شده است. این ابزارها جهت دروی غلات، تکهکردن گیاهان و گوشت، و آسیاب دانهها بهکار میرفتهاند. آثار فرهنگی و آیینی: از دیگر یافتههای شاخص در گوهرتپه میتوان به پیکرکهای انسانی و حیوانی، ریتونهای سفالی بهشکل لاکپشت و پرنده، ابزارهای استحصال، و نمونههای مختلف دوک، سردوک، فلاخن، ژتون و دیسکهای سفالی اشاره کرد که نشان از فعالیتهای روزمره، آیینی و هنری ساکنان این محوطه دارد.